باید یاد بگیرم که

هیچ چی پایدار نیست و همه چی در گذره

یابد یاد بگیرم که

عادت کنم دوستا فقط واسه روزای خوشین و وقتی غمگینی و ناراحت هیشکدومشون نیستن و باید تو تنهایی خودم باشم و خودم و ازشون انتظاری نداشته باشم

باید یاد بگیرم که

از هیشکیه هیشکی انتظار نداشته باشم و به کسی نگم بی معرفت

اما باید بلد باشم که

همیشه وقتی بهم احتیاج دارن باشم و کمکشون کنم

و فقط دوست روزای شادی نباشم

اگه بتونم اینطوری باشم

شاید و فقط شاید بتونم با آرامش زندگی کنم...

پی نوشت1: این روزا پر دردم دردایی که دارن داغونم می کنن 

پی نوشت2:قلبم درد می کنه...

به اندازه ی تمام این ۲۰ سال زندگی خسته شددددددددددددددمممممممم.

آخه به کی بگم که بفهمه منو؟هااااااااااااااااااااااااااااااا؟

صدامو می شنوی خداااااااااااااااااااااااا؟چرا جوابمو نمیدی آخه؟

نمی دونم یا خسته تر از اونی هستم که به چیزی فکر کنم یا دیگه چیزی واسه فکر کردن ندارم.

به هر حال این نیز بگذرد خیالی نیست!

سرما رسوخ کرده در قلبم

و

بخاری خراب است هنوز... .

به این نتیجه رسیدم که زندگی اونقدرام کوفتی نیست.:دی!

به قول دوستم لی لی هیچی تو این دنیا سرجای خودش نیست.

متنفرم از این دنیا و آدمای مزخرفش.متنفرم از آدمای دورو برم به جزء عده ای. فقط تو این دنیا که من دیدم دو نفر باهم سرجاشون بودن. که خدا یکیشون رو برد پیش خودش که ثابت کنه بازم هیچی سر جای خودش نیست. جای خالیش تو زندگیم خیلی عذابم می ده. خدا کی رو از این دنیا برد و کی رو نگه داشته.انصافه؟؟؟؟ فقط دلم می خواد این زندگیه کوفتی تموم بشه. فقط همیییییییییییییییییین

عجب زندگی پر از هیجان و نشاطی ست این طی کردن راه خانه تا دانشگاه و برعکس و دیگر هیچ!!!

پی نوشت: به جز دو سه روز شمال رفتن آخر هفته (بعد از مدتها) زندگی من همین است گویی.

وقتی که زندگی کردن عادت بشه...

میشه یه جورایی گفت که دلتنگم!!!

 با خوشحالی

خودکار را برداشتم

تا از شادی بنویسم

که قطره اشکی از چشمم

روی کاغذ افتاد...